donderdag 2 juni 2016

Voor de 2de keer zwanger

Ik ben nu ondertussen 8 maanden ver in de zwangerschap. De werknaam van de baby is Wookie. (Bij Lulu was dat Tsjoepie) Het heeft eventjes geduurd voor we Wookie konden aankondigen, want na één van de eerste testen bleek er een verhoogde kans op Downsyndroom te zijn. Omdat ik 100% zekerheid wou over haar gezondheid, hebben we een vruchtwaterpunctie laten doen. Alles bleek ok te zijn. Maar de kans op miskraam was daardoor iets hoger dan normaal. Helemaal gerust was ik nog niet. Maar op een moment voel je -of moet je gewoon denken- dat alles in orde zal komen. En dan maak je de mentale switch en laat je de vreugde ongegeneerd toetreden! Ik was al bijna halverwege de zwangerschap toen we het hebben aangekondigd. Wat heerlijk om weer te kunnen uitkijken naar nieuw leven.


Bij je eerste kindje is dat overweldigend, je weet nog niks over die nieuwe wereld en je informeert je vollenbak over vanalles. Nu hoeft dat niet meer en kan je op een andere manier genieten. In die zin is de zwangerschap een pak aangenamer. Aan de andere kant vind ik het wel fysiek zwaarder. Want er is Lulu die nu 3 jaar is en nog veel aandacht vraagt. Ze weegt niet zoveel voor haar leeftijd, maar 12 kg optillen met een babyvracht van 10 kg op je buik is niet altijd evident. Ik probeer in conditie te blijven, maar ik merk dat het moeilijker wordt. Aan 4 maanden ben ik gestopt met joggen, aan 7 maand ben ik gestopt met Pilates, nu fiets en zwem ik alleen nog maar. En aan een prego-tempo natuurlijk ;-)


Tijdens Lulu’s behandeling kregen we verschillende vragen van journalisten om ons verhaal in de pers te brengen. We hebben toen altijd geweigerd. Uit buikgevoel. En omdat ik mijn verhaal zelf al had gebracht op deze blog. En omdat ik niet wou dat al de focus ligt op haar ziekte.
Nu kreeg ik enkele weken terug de vraag van Melanie van Nina Magazine om een kleine reportage te maken over Lulu’s verhaal en de nieuwe zwangerschap. Ik ken Melanie via mijn werk en had er precies vertrouwen in dat het ok ging zijn, want de focus zou liggen op de nieuwe zwangerschap. En de fotografe zou Lieve Blancquaert zijn. Daar kon ik toch geen “nee” tegen zeggen ;-) Ik ben uiteindelijk superblij met de reportage. Een mooie herinnering aan moederdag!

 
Hier kan je het artikel lezen. 

Binnenkort is ons tweede kleine meisje daar. Lulu wordt grote zus. Ze zal moeten afkicken van al die aandacht die ze nu van ons krijgt. Dat zal haar deugd doen. En ’t is niet dat de liefde minder zal zijn, meer nog, ons hart zal dubbel zo groot worden. Benieuwd wat wonder nummer twee allemaal voor ons in petto heeft ;-)