dinsdag 30 juni 2015

Lulu’s eerste controle

En ondertussen gaat het leven weer voort. Lulu begint echt goed te praten, haar haartjes gaan binnenkort geknipt mogen worden en wij zijn druk bezig met de werkroutine en ons sociaal leven terug op te pikken. Het voelt zo snel terug aan als vroeger. De kleine problemen zijn plots terug belangrijker en dat Lulu’s leven aan een zijden draadje heeft gehangen, lijkt een verre boze droom. De tijd heelt een groot stuk van de wonde en da’s maar goed ook.

Alleen op het moment van de controle brak het angstzweet opnieuw een beetje los. Lulu moest terug onder verdoving voor de scan en pas 2 dagen later kregen we een telefoontje met het gelukkig geruststellende resultaat. Oef! Grote opluchting en vreugde. De eerste controle sinds het einde van haar behandeling was goed. Het voelt okee, maar ergens diep vanbinnen weet je dat je binnen 3 maanden weer je hart gaat mogen vasthouden, voor de volgende controle…

Maar nu eerst feest! Ik heb in het begin van het jaar een uitgebreide bedankingsbrief geschreven aan iedereen die ons geholpen en gesteund heeft. Maar nu wil ik die woorden ook in daden omzetten en een parkpicknick geven in Gent. Iedereen is welkom! Een datum volgt nog. Ik kan nu al zeggen dat er veel papieren vogels in de bomen zullen hangen  ;-)