zaterdag 2 mei 2015

Terug met de voeten op de grond

Deze blog is een jaar geleden serieus van koers veranderd. En nu we stilletjes aan de draad terug proberen op te pikken van het “normale” leven, zal het ook op deze blog wat stiller worden. Na onze reis naar LA is Lulu terug naar de crèche gegaan. De eerste dagen waren feest. Ze kwam binnen en alle kindjes kregen een knuffel. Lulu werd door sommigen opzij geduwd (mama’s hart brak). Ze miste mij helemaal niet. Maar na een paar dagen besefte ze dat mama daar nooit is tussen die kindjes. Dus het afscheid ging wat moeilijker. Ondertussen is ze het al wat gewoon geworden en kort na de huilscène die gepaard gaat met het afscheid, begint ze te spelen. Als ik haar ga ophalen vliegt ze in mijn armen en begint direct iedereen uit te zwaaien en te roepen : “Dada, kindjes, dada!”

Shih is al enkele weken terug aan het werk, half time. En ik ga maandag terug werken, ook half time. In augustus nemen we een maand ouderschapsverlof en daarna ga ik 4/5 werken, kwestie van het op ’t gemak op te bouwen…

Het was een bewogen jaar. Ik heb het gevoel dat ik in één ruk 20 jaar wijzer geworden ben. Sommigen zeggen dat het een test was, anderen zeggen dat er een god is die dit heeft goed gemaakt, iedereen heeft er zijn gedacht over... Ik persoonlijk geloof dat dit ons sterker heeft gemaakt. Het heeft weliswaar een litteken achter gelaten op onze ziel. Maar net zoals Lulu’s litteken op haar hoofdje bijna helemaal verstopt zit onder haar mooie teruggroeiende haartjes, zo zit ons litteken verstopt onder de unieke appreciatie voor het leven die we verworven hebben.

Het was een jaar van ziekenhuizen, veel aandacht voor Lulu (en ook voor ons), veel hulp van buitenaf, the slow life, alles kon op het gemak en als Lulu het goed deed, was er ook geen stress (en ze deed het bijna altijd goed). Soms, als het mooi weer was, voelde ik me zelfs op vakantie in eigen huis. Ik kon gerust een week in dezelfde kleren en zonder BH rondlopen en mijn haar mocht wel eens vettig zijn, ik was het morgen wel ;-) Maar nu zal alles anders worden. Alles zal terug strakker gepland en geregeld moeten worden. Maar ik kijk ernaar uit om terug onder de mensen te komen, de collega’s terug te zien en de opwindende rush te voelen van het drukke leven.

Lulu, nu laat ik je wat losser, ik ben een jaar lang hééééél dicht bij jou geweest, bijna elke minuut van de dag. Maar je bent een sterke meid. Als je dit al met glans hebt doorstaan, zal de rest “a walk in the park” zijn. Dus ga en maak je eigen pad. Ik zal nog steeds naast je lopen, maar vanaf nu zit je niet meer op mijn schouders. Je zal dat goed doen, mijn meisje!

Ik gaf Lulu een oud digitaal fototoestelletje mee naar de crèche. En thuis vond ik deze foto’s op de camera:



Lulu heeft blijkbaar al een lief in de crèche die vreemde selfies van zijn kruis neemt. Aiaiai, dat belooft!!!