vrijdag 20 februari 2015

Hoe zou het nog zijn met Lulu en haar potje?

Een maand na haar geboorte ben ik begonnen met Lulu op het potje te zetten. In deze blogpost lees je er meer over. 

Wat ik hoopte is uiteindelijk gebeurd: aan 1 jaar en 8 maand was Lulu overdag volledig zindelijk en een maand later ook ’s nachts.

Toen ik eraan begon, wist ik niet of het zou werken. Ik wou het wel proberen, maar ik wou ook geen stress. Sommigen beweren dat je het moet doen in combinatie met wasbare luiers zodat je baby beter voelt dat hij nat is. En ja, zo zou het misschien nog sneller gegaan zijn. Aan 14 maanden kan je baby al zindelijk zijn. Maar ik heb gekozen om het op onze manier te doen, dus met (biologisch afbreekbare) wegwerpluiers. En Lulu heeft ook veel in het ziekenhuis gelegen met draden aan haar lijfje, wat het moeilijker maakte om op het potje te gaan. Maar al bij al sta ik nog altijd versteld van het resultaat.

Hier een beetje hoe het is gegaan:

Na wat erover te lezen en Lulu te een paar dagen te observeren, zijn Shih en ik eraan begonnen. Lulu was toen 4 weken oud en waw, het lukte bijna direct. Ze was toen zo klein dat we haar boven de lavabo konden houden in EC-houding (EC staat voor Elimination Communication). 
























Naast bepaalde fysieke signalen, had ze ook een patroon: na het voeden en het slapen moest ze altijd een boodschapje doen. Ze droeg wel altijd een luier, maar de bedoeling was om daar niet volledig afhankelijk van te zijn.

Toen ze 3 maand was en naar de onthaalmoeder ging, vertelde ik over de diaperfree- methode en Lucretia was bereid om eraan mee te werken. Ook daar lukte het 1 à 3 keer per dag voor pipi, maar nooit voor kaka, dat was altijd in de pamper. Bij ons thuis hadden we meer een neus voor kaka (!) en konden we die altijd een stapje voor zijn. Het steeds in een bepaalde houding zitten met de blote poep en het vaste geluidje dat we maakten (“pssssss” voor pipi en “klak klak” met de tong voor kaka) hebben haar voor een stuk geconditioneerd. Zo ging het steeds beter en beter.

Er waren periodes dat haar ritme veranderde en dan lukte het minder goed. Ik was een beetje gefrustreerd, maar heb niet opgegeven. Bijvoorbeeld toen ze meer en meer vast voedsel begon te eten. Dan was de kaka niet meer na de maaltijd, maar onregelmatig één tot vier keer per dag. Toen zijn we ook van de lavabo naar het potje overgeschakeld. Want moedermelkkaka is een pak vloeibaarder en minder vies dan normale kaka (sorry om het zo plastisch uit te drukken).

Tot haar 1 jaar hadden we gemiddeld 90% van de kaka’s en 50% van de pipi’s op het potje. Rond die periode zijn we gestopt met de geluidjes, maar zijn we meer het woord kaka en pipi beginnen gebruiken. En echt met haar beginnen praten. Want daarom draait het allemaal, vandaar het woord “zindelijksheidscommunicatie”.



Een paar maanden na haar 1ste verjaardag is ze op het spoed beland en toen ben ik een maand gestopt met het potje. Ik voelde dat het voor Lulu teveel ging zijn. Maar daarna hebben we langzaamaan terug de draad opgepikt en ze was het niet verleerd.

Aan 1 jaar en half ben ik gestopt met de luiers overdag. Toen heeft ze in enkele weken geleerd hoe het voelt om nat te zijn en daarna is het redelijk snel gegaan. In enkele maanden tijd zijn we van 50% pipi op het potje naar 99% gegaan. ’s Nachts was er vaak nog een natte luier, maar vaak huilde ze ons wakker en van zodra ze op haar potje de patatten had afgegoten, was ze weer rustig en kon ze weer verder slapen.




Aan 1 jaar en 8 maand begon ze zelf te zeggen wanneer ze moest of hield ze het in tot ik haar op het potje zette. En nu is ze bijna 2 en het is fantastisch dat ze zelfs al op het groot toilet wil zodat we zelfs haar potje al niet meer hoeven mee te zeulen.



Ik ben zeer blij dat we het gedaan hebben. Voor ons (het was leuk om te doen en haar bezig te zien), voor Lulu (ze is nu zeer communicatief voor haar leeftijd, ook al hebben ze verschillende keren in haar hersenen zitten peuteren), voor Lulu’s huidje (ze had geen last meer van huidirritatie door een vuile pamper) en vooral voor het milieu en ons budget (het luierverbruik was drastisch minder).

Voor de mensen die wel iets willen doen aan de afvalberg, maar niet met de nadelen en ongemakken van wasbare luiers willen zitten: dit is zeker een oplossing. Back to nature, luisteren naar het lichaam van je baby, wat is er nu meer natuurlijk dan dat? Ik weet ook wel dat wegwerpluiers een plaag zijn voor het milieu, maar ik heb zoveel mogelijk biologisch afbreekbare gebruikt (het merk Naty bijvoorbeeld uit de Bioplaneet of de Nederlandse webshop Biggreensmile vind ik zeer goed)

Ik ga nu een gewaagde uitspraak doen over wasbare luiers: ze worden zo hard gepromoot en gesubsidieerd, maar ze zijn duur in aankoop en worden daarna ook weggegooid veronderstel ik (ik kan me niet inbeelden dat je herbruikbare luiers graag tweedehands zou kopen), ze verbruiken veel water voor het schoonmaken, verbruiken energie als je ze in de droogkast doet. En als je ze goed wil gebruiken, is het handen vol werk. Het concept “wasbare luier” zoals het nu is, is toch wel voor verbetering vatbaar…

En los van de ecologische redenen: Lulu vindt het fantastisch. Op haar potje mag ze altijd met iets leuk spelen. Ze mag mij commanderen, ik doe alles wat ze vraagt. Ik wil die knuffel! Ok, Lulu, komt eraan. Ik wil dat boekje! Lulu, je zegt het maar. In het ziekenhuis had ze een potje dat eruit zag als een troon. Daar was ze letterlijk de koningin op haar potje. Er was zelfs een periode dat als ze ’s avonds niet wou gaan slapen, dat ze altijd om haar potje vroeg (ook al moest ze niet), omdat ze weet dat ze dan de tijd kan rekken. Haar potje is haar “safe place”. Soms blijft ze zo lang zitten dat het bijna aan haar billen blijft plakken :-D


































Velen denken dat zindelijkheidscommunicatie te veel tijd vraagt of te moeilijk is. Maar je hoeft het niet full-time te doen. Een paar uurtjes per dag kan al iets uitmaken. Het gaat hem vooral om het communiceren en duidelijk maken dat pipi en kaka niet in de broek hoort, maar op het potje of toilet. Ook al kan je baby nog niet praten, ze begrijpen veel meer dan je denkt. En straffen of kwaad zijn hoort er zeker niet bij. Want het is geen “training”, wel “communicatie”. Je moet het niet doen uit competitie of uit extremisme, je moet het doen voor de extra quality time die je hebt met je kindje en de vreugde voor elke gevangen pipi of kaka. Ik vergelijk het een beetje met proberen je huis proper te houden. Diep van binnen weet je dat dat meestal "mission impossible" is, maar als je elke dag iets kleins opruimt of proper maakt, heb je plots een proper huis.

Men zegge het voort en remember: het is nooit te vroeg om je baby niet in zijn eigen uitwerpselen te laten zitten!

Dit is het interview dat ik onlangs gaf in Goed Gevoel over de Diaperfree-methode. De foto's bij het artikel zijn genomen door Greetje Van Buggenhout.