woensdag 10 december 2014

Zatte en zotte Lulu


Verleden week is Lulu terug onder narcose geweest voor een simulatie. Dat was om alles klaar te maken voor de radiotherapie. Er werd een masker van haar hoofdje gemaakt omdat ze bij elke sessie exact op dezelfde plaats moet liggen en haar lijfje stond vol met markeringen die we niet mogen afwassen. Tot onze grote verrassing was Lulu helemaal niet lastig bij het ontwaken. Bij alle vorige keren was het minstens een half uur gehuil, soms een uur. Deze keer was ze gewoon zat! Een dik kwartier was ze precies haar vader op het hoogtepunt van zijn studententijd, maar voor de rest was ze niet ongemakkelijk of ambetant.



Na de simulatie kregen we direct een afspraak voor de eerste sessie. Die staat gepland op vrijdag 12 december. Toen ik thuiskwam dacht ik, tiens, gingen we niet een lijstje krijgen met de lange-termijnrisico’s ? Maar toen ik daarvoor belde, zeiden ze dat de hoofdarts niet echt specifieke risico’s kon opnoemen. Volgens mij goed nieuws dus. De hypofyse zal volledig gespaard kunnen worden van de bestraling en voor de rest zou ze eventueel de “algemene” problemen kunnen krijgen. Dat zijn meestal concentratiestoornissen, geheugenproblemen, enkele punten IQ-verlies,… Maar voor hetzelfde geld ook niet. Dus we hopen op zo weinig mogelijk achterstand en veel kracht om het in te halen moest dat nodig zijn.

Op dit moment is het alleen maar genieten van Lulu’s vorderingen. Ze danst, kuist, lacht, ontdekt het bos, kamt de poes en ziet de maan als geen ander. Ze heeft voor het eerst zelf een Pompipi gevonden in de tuin en haar eerste fashion blunder is een feit. Wat wil een moeder nog meer?