woensdag 22 oktober 2014

Muilpijn


























Lulu heeft bijna nog geen last gehad van bijwerkingen van haar chemokuren, tot enkele dagen geleden. Vlak na haar laatste kuur is de pijn in haar mondje begonnen. Zoals de dokters voorspeld hadden, heeft ze last van aftjes en ook een rode keel. Dat verklaart haar huilbuien tijdens het eten en het constant kwijlen. Het doet waarschijnlijk teveel pijn om haar speeksel door te slikken, ocharme mijn meisje. Het is echt moeilijk om haar iets te doen eten of drinken want haar smaakzin is al aangetast en nu nog die muilpijn ook. En alle pijnstillers moeten we geven via de mond, dus we zitten in een vicieuze cirkel…

Elke maaltijd is het stressen. Je probeert vanalles, maar ze zegt overal “nee” tegen en maait het weg met haar armen. Nu en dan laat ze een Tuc-koekje of een stukje peperkoek toe en een slokje water. Maar ik vrees dat ze die 300 gram die ze bijgekomen was, snel terug kwijt zal zijn. Ik hoop dat we niet terug binnen moeten in het ziekenhuis om haar voeding te moeten geven via een draadje. Ik weet dat dit niet zo erg is, maar toch wil ik alles proberen om dat te vermijden.

Het is niet makkelijk, op een bepaald moment moest ik er zelf van wenen. Het voelde aan alsof het allemaal mijn fout was. We zaten daar, in een ontplofte keuken vol geopende yoghurtjes, gemorste soepjes, verstoten melkjes en afgewezen broodjes, Lulu te wenen van het zeer en ik te wenen uit onmacht. Ik wou eerst niet dat Lulu me zo zag, maar blijkbaar gaf ze er geen betekenis aan en begon ze na een tijdje gewoon terug te spelen en op mijn rug te kruipen om paardje te rijden. Toen heb ik mezelf van de vloer geschraapt en samen met haar aan haar avondrituelen begonnen.

Soms gaat het eens niet, maar dan doe je voort, hé. Eens goed blèten (zoals ze zeggen in het West-Vlaams) doet deugd. Toen ze in haar bed zat, ben ik als een bezetene kwijlslabbetjes beginnen naaien. Zo, we kunnen er weer tegenaan. Morgen terug op controle en hopelijk een betere dag.