zondag 19 oktober 2014

Geboortebos 2013


Ergens eind augustus kreeg ik samen met vele andere kersverse Gentse ouders een brief met een uitnodiging om een boompje te gaan planten voor onze dochter. Elk kind geboren in 2013 mag een boompje planten in een natuurgebied aan de Gentbrugse Meersen, nu nog een lege, wijde vlakte, maar binnen enkele jaren een mooi stukje bos op fietsafstand van ons huis. Toen wist ik nog niet of de chemotherapie ging aanslaan of niet en ik had het moeilijk. Ze graveren namelijk de naam van je kindje op een plaatje op een monument. Wat ik toen voelde was belachelijk ingewikkeld. De eerste gedachte was : “Shit, als ze het niet haalt, wordt dit misschien haar graf.” Gevolgd door een paar dikke tranen. Maar toen dacht ik: “Fuck dit, Lulu is een normale 1-jarige met een toekomst en binnenkort een eigen boompje zoals al die andere kindjes. Hup, ik stuur die kaart op en we zien wel.” 

En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Ook al is Lulu zelf niet kunnen meegaan om te planten, we hebben fotootjes genomen en de coördinaten van de plaats waar haar zoete kerselaar staat genoteerd. We hebben ons voorgenomen om regelmatig te komen kijken of het boompje het nog goed doet. Misschien maak ik later een boekje “Vind je boompje, Lulu” met instructies voor een avonturentocht waar ze via een mysterieuze kaart op zoek moet gaan naar haar boom. 

Hier een filmpje...


...en wat foto's...


























Iemand die ik eigenlijk niet zo goed ken, maar waar ik een zeer goed contact mee heb, zei me onlangs: wat jij doet, daar kunnen we zoveel uit leren, dat je bijvoorbeeld nooit moogt wanhopen. En ja, ik ben blij dat ik de wanhoop ons leven niet heb laten overnemen. Dat we die periode van onzekerheid gedragen hebben alsof alles in orde ging komen. Dat we niet te veel energie hebben gestoken in negatief denken.

Begin november moet Lulu voor de vierde keer geopereerd worden. Ondertussen zijn we om de 2 weken 4 dagen in het ziekenhuis voor haar nieuwe chemotherapie. Ze ondervindt nog steeds weinig hinder van haar behandeling. Ze blijft ons zonnetje in huis, dus laat de winter maar komen!