woensdag 24 september 2014

Blij dat dit achter de rug is

Het is geen pretje om te zien wat er allemaal aan je kind hangt als ze uit het operatiekwartier komt:
- een beademingstube in het ene neusgat,
- een maagsonde in het andere neusgat,
- 3 plakkers met draden op haar buik voor de monitor,
 - 2 buisjes geprikt in haar lies,
- een thermometer in haar poep,
- een blaassonde
- een saturatiemeter rond haar dikke teen en
- een bloeddrukbandje rond haar andere been…
- en dan nog de Hickman katheter die ze al had.



    


























Naast haar staat dan een pomp met 10 verschillende soorten spuiten : verdovingsmiddel, pijnstillers, bloeddrukverlagend middeltje, antibiotica, voeding, vocht, extra bloedcellen en de andere helft kon ik niet onthouden. Maar Lulu heeft dit als een echte kampioen doorstaan. Elke dag mocht er iets weg. Na dag 4 had ze alleen nog de plakkers voor de monitor en haar Hickman katheter.

Deze keer was het ontwaken uit narcose anders. Ze heeft langer met die beademingstube in haar keel gezeten en werd daardoor ook langer verdoofd gehouden. Maar toch werd ze nu en dan al wakker en dan zag je haar huilen zonder geluid, met dikke tranen die uit haar ogen in haar oren vloeiden. Ik had zo met haar te doen. Als ouder kan je alleen maar laten voelen dat je er bent en hopen dat de tijd wat sneller voorbij gaat dan normaal.



































En dan is het nog niet gedaan: ze was nog niet helemaal bekomen van haar 12-uur-durende-operatie, en hop, weer onder narcose voor een scan van haar hoofdje.

Door een misverstand in de planning moest Lulu halsoverkop vertrekken naar de scan. We vertrokken met 2 nerveuse verpleegsters aan onze zijde. Ik kon haar niet troosten onderweg, het moest te vlug gaan en ik ben ook niet, zoals het normaal verloopt, bij haar mogen blijven tot de verdoving. Ik hoorde haar nog wenen in de verte en heb haar nog proberen toe te roepen vanuit de wachtzaal dat het allemaal in orde zal komen, maar ze zal mij niet meer gehoord hebben door haar eigen gehuil… Ik snap dat er wel eens foutjes gemaakt kunnen worden, maar dit was echt niet aangenaam. Gelukkig was Lulu snel terug en konden we deze ervaring snel vergeten.

Door al dit gedoe, zouden we bijna vergeten dat die tumor er bijna helemaal uit is. Hooray! We zitten nu terug op het 5de verdiep. Waarschijnlijk zouden we morgen al naar huis mogen. Maar eerst nog horen wat de scan zegt en wat de volgende stappen zijn... 
















Drie keer raden wie haar deze vuile manieren heeft geleerd...