maandag 28 juli 2014

Aan de helft

































Vandaag binnengegaan en haar bloed is ok, ze mag kuren. We zitten nu aan de helft van haar chemotherapie. Ze heeft twee kuren achter de rug en nu zullen er nog eens twee volgen. Ik weet niet of ik blij of bang moet zijn. Blij omdat het al zo goed is verlopen of bang omdat de scan dichterbij komt. De scan waar we op gaan zien wat de chemo heeft gedaan of niet gedaan heeft.

Voor mij mogen we hier nog even blijven steken. Je weet wel, het is zomer, de temperaturen zijn zalig, zelfs een regendag ruikt fris en geeft energie, alles ziet groen, Lulu geniet zo hard van onze tuin, ze zou uren in haar schommeltje kunnen zitten, we mogen op de trampoline van de buren, de grootouders komen vaak helpen zodat we nu en dan een stukje van ons sociaal leven terug kunnen oppikken, we blijven tijd maken om lekker te eten en vooral Lulu merkt bijna niks van haar therapie en ze ziet mama en papa veel meer dan alle andere kindjes van de crèche. Voor haar is er niks aan de hand. Ze blijft zelfs haar haartjes kammen die er niet meer zijn. Haar pleister op de borst is een stukje van haar lichaam geworden. Dat het ten strengste verboden is van gras, aarde en slakken in haar mond te steken, begint ze al een beetje beter te aanvaarden. En dat ze elke week in het kasteel van de witte prinsessen zich moet laten verzorgen blijft nog steeds een avontuur, maar het ijs wordt steeds sneller en sneller gebroken.

Ik vrees de scan, maar hoop ook heel hard. De hoop is soms zo groot dat het al waarheid geworden is in mijn hoofd. Ja, Lulu zal genezen, ja, ze zal een normale jeugd hebben en ja, ze zal hier niks meer van herinneren. Ze zal deze blog moeten lezen om te weten wat ze allemaal heeft doorgemaakt. Dus Lulu, als je ergens in je toekomst dit aan het lezen bent, weet dan dat je het mooiste wonder bent dat er bestaat. En ik ben blij dat ik je mama mag zijn. X




Met dank aan tante Sofie voor het zalige petje!