maandag 9 juni 2014

Ode aan mijn man




















Het is Pinkstermaandag, Lulu zit in bed, het is 27°C, Shih en ik hebben net buiten gegeten. Hij is naar binnen gegaan om de dag van zich af te douchen. En ik zit nog wat aan ons terrastafeltje te turen in de tuin en te denken aan morgen. Lulu’s eerste dag chemo. Een bang vooruitzicht. Ik wil er eigenlijk nog niet aan denken.

Plots hoor ik geklop op de ruit, ik draai me om en daar plakt Shih’s blote poep tegen de schuifruit. Hij draait zich om en op zijn gezicht die zalige lach. Ik krijg plots meer zin om mijn dankbaarheid voor hem neer te pennen dan aan morgen te denken.

Dat is dus mijn man. En ik zou hem niet anders willen. Als het allemaal te serieus wordt, brengt hij met humor de dingen in perspectief. Maar er is zoveel meer. Sinds we een koppel zijn, heb ik nog geen één dag in mijn leven slecht gegeten. Hij kookt de lekkerste dingen en neemt me mee naar de fijnste restaurants.

Hij is ook mijn praatmaatje. We kunnen uren praten over wat ons ergert, fascineert of verwondert. We zijn oereerlijk tegen elkaar over onze gevoelens. Wat het ook is, ik kan het aan hem kwijt.

Nog iets waar ik zo van hou is zijn creativiteit en handigheid en zijn streven naar “het leven zo makkelijk mogelijk te maken”. Voor alles heeft hij een oplossing klaar, of dat nu het nieuwste interwebzgadget is of een zelfgemaakte constructie, hij weet hoe het moet.

Maar vooral dat samen kunnen genieten. Van reizen, foto’s maken, ons interieur mooi en functioneel maken voor geen geld, dwaze typetjes uitvinden, koken voor onze vrienden, slechte films zien, samen gaan boarden in de bergen, aangeschoten salsa dansen op een trouwfeest, wedstrijdjes over wie er gelijk heeft, elkaar plagen, elkaar creatieve vrijheid geven, zijn Taiwanees getater met zijn ma, wroeten in onze tuin, het altijd blijvende respect voor elkaar, elkaars foutjes door de vingers zien, zot doen met Lulu, fantaseren over hoe ze zal zijn als ze groter is…

Om deze en nog vele andere redenen is hij de man van mijn dromen. En in deze moeilijke tijden besef ik nogmaals dat de ware is. Zonder hem was ik nu maar een vod en waarschijnlijk ondervoed.

We zijn al bijna 5 jaar samen, (nog) niet getrouwd, een prachtige dochter die we samen met de dokters terug gezond gaan maken. Dit is ons project. We zitten in hetzelfde schuitje, hij en ik. En god, ben ik blij dat het met hem is.

Ik hou van jou, Shih

Hanne