woensdag 25 juni 2014

Nog altijd mijn engeltje

Lulu’s pluimpjes zijn eergisteren beginnen vallen. De verpleegsters hadden ons aangeraden van het onmiddellijk allemaal af te scheren als dat gebeurt, omdat het niet hygiënisch is en er allemaal losse haartjes in haar tutje blijven plakken en zo. Maar we konden maar geen afscheid nemen van haar schattige lokjes.
































Vandaag moesten we terug op controle en heeft de verpleegster het proberen te doen, maar Lulu was zo overstuur dat we hebben moeten stoppen. Ze zag eruit als een luipaard, met donkere en lichte vlekken haar op haar hoofd. Thuis is papa zelf aan de slag gegaan met zijn tondeuse en dat vond ze al een pak minder erg dan de grote witte verpleegster.

































Voor buitenstaanders ziet ze er nu echt uit als een kankerpatiëntje, maar fuck dat, voor mij is ze nog steeds een prachtig engeltje.


Haar bloedwaarde was vandaag minder goed. Ze is neutropeen verklaard. Dat betekent dat ze een verminderde afweer heeft. Ze kan zelfs ziek worden van de bacteriën uit onze mond. Dus nu mogen we alleen knuffelen als we een mondmasker dragen. Gelukkig zal dit maar een week duren, daarna zou haar bloed terug hersteld moeten zijn en zijn we klaar voor de volgende chemokuur.