donderdag 15 mei 2014

Zoveel wensen en lichtjes























Gisteren was een lange dag. Pas om 2 uur ’s nachts belde de neurochirurg om ons te zeggen dat de operatie moeizaam is verlopen. Bij die eerste zin bonkt je hart zo hard in je keel en in je oren, dat je bijna niet meer kan verstaan wat hij allemaal aan het vertellen is. Veel bloed verloren… tumor verweven met de hersenen… niet alles kunnen verwijderen… en daartussen heel wat medische termen die mij nog vreemder klonken dan Taiwanees. Geen goed nieuws, maar dit is wat we hadden verwacht.

Er zou ongeveer 80% van de tumor verwijderd zijn. Verder heeft Lulu een volledige bloedtransfusie gehad, dus al het bloed dat ze nu in haar lichaam heeft is donorbloed. Er is een complicatie geweest bij de anesthesie, er is wat bloed en plasma naast haar ader in haar schouder gelopen, maar dat zou enkel wat zwellingen en blauwe plekken geven en na een paar weken volledig verdwijnen. Ze heeft ook een drukwonde op haar oor en nek door te lang op dezelfde kant te liggen, dus haar rechteroortje staat dubbeldik. Dat zal misschien wel een lelijk lidteken kunnen worden. Maar dat is voor mij nog het minste.

Waar ik wel bang voor was, was haar ontwaken. Hoe zou ze reageren? Zal ze nog dezelfde zijn? Zal ze nog alles kunnen bewegen? Daarvoor hebben we moeten wachten tot de late namiddag, want ze hebben haar in een kunstmatige slaap gehouden omdat er nog een MRI-scan moest gemaakt worden om te zien hoeveel tumor er nog achtergebleven is.

En dan eindelijk werd ze wakker. En halleluja, ze kon haar volledige lichaam bewegen! Dat was al één opluchting. Maar de uren daarna waren niet zo feestelijk. We waren erop voorbereid dat ze nog zeer groggy zou zijn van de verdoving en dat was effectief zo. En ik had zo met haar te doen… Ze moest overschakelen van beademd worden door een machine naar zelf terug ademen. Dat zou ik zelfs geen volwassene toewensen. Maar ze heeft het sterk doorstaan. Uren heb ik aan haar zijde gestaan om haar te troosten en te helpen om het haar zo comfortabel mogelijk te maken: de kabeltjes uit de weg leggen, haar vastgebonden handjes wat losser maken zodat ze de slaap zou kunnen vinden, ik heb vanalles gedaan, haar gemasseerd, haar op haar zij gelegd, muziekjes opgezet, maar het hielp niet veel, ze was veel te onrustig. Het ademen kwam maar traag op gang en het eerste uur huilde ze zonder geluid, want haar stembanden waren platgedrukt door de beademingsbuis. De uren daarna kwam haar stemmetje terug, maar dan in een hese versie. Lulu heeft de hele avond gehuild en gesparteld. En de verplegers maar pijnstillers en kalmerende middeltjes bijgeven, maar Lulu kon de slaap niet vatten. Het heeft geduurd tot middernacht tot haar energie op was. Ferm vechtertje, onze kleine meid. Hopelijk wordt morgen wat rustiger voor haar. Want je kindje zo zien afzien, dat breekt je hart in duizend stukjes.

En nu de schone dingen die vandaag en de afgelopen dagen zijn gebeurd! Toen ik #teamlulu intikte op instagram, kon ik mijn ogen niet geloven. Zoveel kaarsjes, zoveel mensen die ons alle sterkte van de wereld toewensen. We zijn niet alleen in ons verdriet. Zoveel liefde en medeleven. Dat doet iets met een mens. Dat doet echte oprechte dankbaarheid in mij opborrelen. Dankje, dankje, dankje, meer kan ik niet zeggen. En ik zou graag iedereen persoonlijk danken, maar daar heb ik de energie niet voor. Ik kan alleen schrijven en huilen. En daarna nog een potje huilen. Bedankt iedereen.