dinsdag 25 juni 2013

De bevalling


Ik heb de volledige 9 maand niet hoeven uit te zitten. Lulu stond al aan de voordeur op 38 weken, 2 weken te vroeg dus. Het begon met een vreemd soort vochtverlies ’s nachts, maar niet om te zeggen “m’n water is gebroken”. Dus zijn we ’s ochtends naar het AZ gegaan om te horen dat het allemaal niet veel betekende en dat ik terug naar huis mocht. Dus ben ik met 1 cm opening terug naar m’n werk gegaan. Maar daar kreeg ik regelmatig terugkerende pijnlijke krampen in mijn buik en dat duurde tot ’s avonds. Om middernacht kwam de slijmprop eruit en zijn we terug naar het AZ geweest, want die krampen deden zo’n pijn. Na een uur aan de monitor kregen we hetzelfde bericht : 1 cm opening en “mevrouw, die piekjes op dat diagram, dat zijn alleen maar voorweeën, da’s nog maar de Vogezen, gij moet nog naar de Mount Everest.”

De volgende 2 dagen ben ik met die gezellige voorweeën thuis blijven werken en stilletjes aan begon het op mijn gemoed te werken. Als ik zo nog een week had moeten rondlopen, dan zou ik niks gehad hebben aan die vrije dagen voor mijn bevalling. We hadden nog geen geboortekaartjes, geen doopsuikers, geen koets, geen ververstafel, geen luiers, niks… alleen de muur van de kinderkamer was gezet en geschilderd.
Vrijdagnacht, de derde nacht zonder slaap, eindigde met een ferme stamp van Lulu en “ploep”, daar brak mijn water. Zo voelt het dus om een openstaande kraan te zijn. Het bleef maar stromen. Ik heb nog proberen een broek aan te doen om in de auto te zitten, maar het was precies alsof mijn broekspijpen in waterglijbanen veranderd waren. Broek af dan maar en een vuilzak op de voorbank.
Ik was relatief rustig, maar Shih liep als een kip zonder kop heen en weer. Van alle dingen die hij nog wou doen voor het vertrekken, was een kakske doen toch wel het opmerkelijkste. Nu, we waren mooi op tijd. Ik had nog maar 4 cm opening toen we in het verloskwartier geïnstalleerd waren (de arbeidkamers waren allemaal bezet).
Een jonge vroedvrouw met de naam Vicky heeft me begeleid van de monitor naar de zitbal, van de zitbal in het bad en van in het bad tot op de verlostafel. Shih was mijn toevlucht bij elke wee. Ik kneep in zijn hand tot de pijn was gaan liggen. De laatste weeën ben ik van strategie veranderd : ipv me helemaal op te spannen tijdens de pijn, probeerde ik slap te blijven en te zweven in het water, want je opspannen is toch maar verloren energie en je pijn wordt er niet draaglijker door. Concentreren op het ademen en gerust gelaten worden, dat werkt het best. De pijn was hevig, maar na 2 weken ben je de intensiteit van dat lijden al vergeten.
Een tip: beslis op voorhand of je epidurale wil of niet. Maar hou er rekening mee dat het anders kan verlopen. Beslis je om het natuurlijk te doen, dan zal je op het moment dat je de keuze krijgt om toch epidurale te doen, makkelijker beslissen om bij je standpunt te blijven en zal je daar achteraf zeer blij om zijn. Bij mij was  dat toch zo. Beslis je om epidurale te nemen, dan is dat ook goed. Maar om eerlijk te zijn, bij mij deden de persweeën helemaal geen pijn. Want je focust je op het persen.
Nog een tip: neem samen met je partner de tijd om 2 keer naar de kinesist te gaan om. Eén keer om de ademhalingsoefeningen te leren, zo leer je de pijn tijdens de arbeid te opvangen en één keer om te leren welke spieren en technieken je moet gebruiken bij het persen. Deze lessen zijn goud waard. Neem je partner mee, zodat hij het nog weet als jij een black out krijgt van de emotie ;-)

Wat bij mij meer pijn deed, was kramp in mijn poep omdat ik aan mijn opgeplooide benen moest trekken tijdens het persen. Shih en de vroedvrouw stonden daar tussen elke wee door, met elk één van mijn benen in de lucht om kramp eruit te krijgen. Het moet nogal een zicht geweest zijn. De laatste persmomenten deden wel pijn, omdat het hoofdje van je baby door je vagina moet en je perst in principe jezelf de pijn in, maar dan haalt de gynaecoloog een kanjer van een spuit boven en word ik plaatselijk verdoofd en knip knip knip, als er nog iets van mijn maagdelijkheid was overgebleven, dan is ook dat voorgoed van de kaart geveegd. De gynaecoloog had er goed aan gedaan om Shih te vragen “kom es kijken, meneer, dat hoofdje gaat hier nooit door geraken, hé” Shih kon niet anders dan haar gelijk geven. Zo heeft hij het bewijs gezien dat ik met een geldige reden geknipt ben geweest. Want ik durf gynaecologen er wel van beschuldigen dat ze veel en graag knippen uit gemakzucht en om op safe te spelen. Nu, als ik zie hoe snel zo’n knip geneest, dan heb ik er geen spijt van. ’t Is niet dat je na 2 weken er al terug op los kan neuken, maar de draadjes waren er al uit aan het vallen en ik kon terug pijnloos plassen en me wassen.
 Het mooiste van de hele bevalling was dat eenmaal haar hoofdje eruit was, ik zelf de rest van haar lijfje uit mij mocht trekken. Dat is on-ge-loof-lijk. Echt on-ge-loof-lijk. Dat was het woord dat ik steeds bleef herhalen toen ik Lulu zag. Dat eerste moment dat ze op mij lag in slijm en smeer, dat zal ik nooit vergeten. Ik krijg er terug natte ogen van. Mijn lieve Lulu, de mooiste baby ter wereld, lag op mij te wenen van ‘t verschot. Ze was zo mooi en zo lelijk tegelijk. Paars, een blètmuil, een onnozel mutsje op, maar oooh zo wonderlijk prachtig. Een mini wezentje dat uit mijn buik is gefloept om ons leven compleet overhoop te gooien. Om liefde los te maken overal waar ze gaat en staat. Lulu, een kind dat ik alle geluk van de wereld toewens en er alles aan zal doen om haar dat geluk te schenken.

Vanaf nu voor altijd mama,
Hanne